Ferđin heim og fjör á Kastrup
Finnst ekki annað hægt en að ljúka ferðasögunni og segja aðeins frá fjörinu á Kastrup!
Dagurinn eftir þessa fínu siglingu þar sem ég skoðaði apa með typpanef og bjórbumbur var síðasti dagurinn í sólinni þannig að ég tók ferju út á nærliggjandi eyju og ætlaði að ná smá lokatani og var sjúklega töff á ströndinni með þvottapokann minn undir hausnum og pínulítið hostelahandklæði undir búknum en mitt hafði fengið að fjúka fyrir svolitlu síðan... Það var viiiiðurstyggilega heitt og ég þurfti að kreista fram allan "tan-metnað" sem í mér bjó til að lifa af 4 tíma þarna í svitabaði. Það var líka "marglyttu-season" þ.a. ekki þýddi að hanga í sjónum... Þetta session skilaði sem betur fer sínu eins og þeir sem eru búnir að hitta mig síðan ég kom heim geta staðfest!
Á miðnætti lenti ég í Kuala Lumpur. Lággjaldaflugfélagið Air Asia lendir ekki á aðalterminali flugvallarins heldur skíta-kargo-terminalinu og var því hvergi hægt að leggja sig á vellinum. Ég ákvað því að "kaffa-mig-upp" og eiga vökunótt með dagbókinni minni og indverska veitingastaðnum og sofa svo bara í vélinni til Kína sem fór í loftið kl. 8:30.
Kl. 6 hófst tjekk inn í flugið mitt og leið mér strax eins og ég væri komin til Kína. Kínverjar kunna nefninlega ekki að standa í röð og þegar ég beið fyrir aftan "gulu línuna" eftir því að fá að tjekka mig inn tók Kínverjinn fyrir aftan upp á því að ýta mér alveg upp að tjekk inn-inu hjá fólkinu á undan með hjálp töskukerrunnar sinnar. Alltaf jafn kurteisir þessir kínverjar. Sökum búkhljóða, andremmu og eintómra leiðinda kínverska sessunauts míns náði ég samtals ca. 2ja tíma svefni í 6 tíma flugi og mætti þreyttari en allt til Kína.
Á flugvellinum átti ég þó eitt stolt móment en það var þegar mér tókst að panta mér rútumiða með því að tala kínversku (ekki bara actionary style) - og kínverska puttatalningu sem er ekki eins og sú sem við þekkjum - en best var að mér tókst að flétta kínverska orðinu "niggah" inn í samtalið:
D: Ni hao
K(ínverji): Ni hao
D: Niggah [og bendi á rútutímann sem ég vildi]
K: [segir eitthvað sem ég skildi ekki og réttir mér miðann]
D: Shii shii, tjæ tjen [og gengur burt með bros á vör].
Þess má geta að "niggah" þýðir "þessi/þetta" á kínversku og þetta síðasta takk og bless!
Í Kína var ég í ca. 22 klst = leiðinlega stutt miðað við hvað ég borgaði fyrir að koma til landsins... Vinkona Rönnu frænku var svo góð að taka við mér þessa einu nótt svo ég yrði ekki aðra nótt á vellinum og bauð mér líka út að borða á "Beijing best duck restaurant" þar sem ég fékk án efa bestu kínversku máltíð ferðarinnar þrátt fyrir að hafa prófað hluti á borð við rotin egg og svínaháls! Um morguninn átti ég svo flug frá Beijing til Helsinki og þaðan til Köben og voru það með fyrstu flugunum sem voru á áætlun hjá Finnair eftir gosið! Ekki lítið heppin og ótrúlega fegin að vera ekki föst í Kína...
Í Köben var ég í fínasta félagsskap hjá Þóru frænku og Halli þar sem ég fékk minn fyrsta vestræna mat og skemmtu þau sér yfir því hvað hlutir eins og mjólk og ostur gátu vakið mikla lukku. Ég fékk líka að horfa á nýja Gossip Girl þætti sem var skemmtilegra en nokkru sinni fyrr og fundum við íslenskan Thule bjór á Íslendingareknu kaffihúsi!
Kvöldið fyrir flugið mitt til Íslands var ekki enn ljóst hvort eða þá hvert ég ætti að fljúga! Flugið var þó á áætlun svo ég mætti galvösk upp á flugvöll kl. 10 en flugið mitt átti að vera kl. 12:30. Stuttu síðar fæ ég þó sms með tilkynningu um það að fluginu væri frestað til 13... svo var því frestað til 14:30... svo til 16... svo til 19 en þá staðfest og fljúga átti til Akureyrar. Þá þurftu allir að fara aftur í röð að sækja nýja flugmiða. Kl. 19 kemur þó yfirflugfreyjan út og tilkynnir farþegunum, sem voru þá flestir búnir að vera á vellinum í 9 tíma - án þess að fá nokkurn mat eða drykk í skaðabætur frá flugfélaginu - að flugvélin væri biluð og ekki ljóst hvort það yrði hægt að fljúga. Næstu fréttir kl. 21 og ég hringdi beint í mömmu og pabba, sem voru sem betur fer bara komin til Mosfellsbæjar, og lét þau snúa við.
Margir höfðu verið orðnir pirraðir og óþolinmóðir fyrir en nú fóru menn að vera reiðir. Asíufarinn ég var aftur á móti orðin vön því að rútur færu ekki af stað fyrr en þær fylltust og fleiru í þeim dúr og því líklega sú þolinmóðasta á svæðinu þó ég væri vægast sagt að springa úr tilhlökkun yfir því að fá að hitta fjölskylduna mína og sofa í rúminu mínu. Kl. 20 kemur svo tilkynning í kallkerfinu um að farþegar Icelandair, sem voru þá búnir að bíða í styttri tíma en við hjá Express, um að þeir ættu að koma og fá "voucher" fyrir máltíð og drykk! Þá varð maðurinn sem var búinn að bíða á vellinum í 2 daga alveg trítilóður svo security varð að koma... svo komu yfiröryggisverðirnir og að lokum var hann handtekinn.
Kl. 21:00 var búið að laga vélina og var það í raun lán í óláni að hún bilaði því við fengum þess vegna að lenda í Keflavík og brutust út fagnaðarlæti á biðstofunni!
Handtekni maðurinn sem var búinn að búa á vellinum í 2 daga fékk ekki að fara með.
Þetta voru vægast sagt tilfinningaþrungnar stundir á Kastrup þar sem flugfreyjur og börn skiptust á að gráta og Íslendingar, Danir og Skotar skiptust á að skammast en ég hafði sem betur fer fundið einn með tölvu og DVD myndir svo ég hafði það fínt :)
Ísland best í heimi!
...amk stundum!
1 athugasemd
